Assasination classroom bana kendimin animeci oldugunu kabullendiren anime oldu. Surekli karakterlerin suratinin garipleşmesi, duygu degisimlerinin cok hizli olmasi gibi bu kulture ozgu seylerle dolu bu anime ve ben izlerken cok keyif aldim. Bu vakte kadar hep bu animevari ozellikler beni irite ederdi, ben animeleri felsefesi olan animasyonlar oldugu icin izlerdim. Bunda da biraz rahatsizlik verdi ama "ben ne izliyorum ya allah askina" demedim kendime. Tum anime boyunca salak salak gulerken buldum kendimi. Elli bolumun kırk bolumunde ayni seyi yaptiklari, son on bolumde de hikayeye abanip cok guzel sonlandirdiklari bir anime. Otuz saniyelik bir elestiri videosunu gormustum ve tam benim aradigim konsept diye dusunup izlemistim, gercekten de ne aradiysam onu verdi assasination classroom.

Hikayesi kırk bolum boyunca neredeyse yok ve aslinda yazarin oyle bir hedefi de yok. Sadece ogrencilerin gelisimi ve koro sensei'nin bazi zayifliklari isleniyor bu kisimda. Her ne kadar hic hikaye islenmemis de olsa islenmesi gerek gibi de hissettirmedi. Sanki tum anime boyunca bu sekilde ilerlemis olsa da beni kotu hissettirmezdi. Sonraki on bolumde ise hikaye bi anda acildi. Aslinda yesil sacli kizin kim oldugunu, ilk bolumdeki ölen kadinin kim oldugunu, koro senseinin kim oldugunu, koro senseinin dusmani olan solungac yapicisi adamin kim oldugunu falan ogreniyoruz. Şımarık ve tek yonlu bir animeden bi anda felsefi bir hikayeye donusuyor ve bu benim beklentimin cok ustunde bir seydi. Sonu ise hic beklemedigim kadar guzeldi. Koro sensei'nin ölümü izledigim en duygusal sonlardan. Oradaki yoklama sahnesinde gozu sulanmicak cok insan tanimiyorum. Hikayesine son on bolum icin 9.25 veririm. Kalan kırk bolum icin ise son bolumlere zemin hazirladigi icin 6.75 veririm. Genel hikayeye ise ilk kırk bolum cok da bir sey yasanmadigindan 7.5 verebilirim anca.

Karakter olarak koro sensei beni cok kendine bagladi. Zaten izlemeden once de izlememdeki tek amac koro senseinin cok ust birisi olup bu ustunlugune ragmen icinde olan ogretme istegini merak etmemdi. Kendimden bir parca bulabilir miyim acaba diye dusundum ve izledigim her bolumde o parcayi buldum. Sonlara dogru ise gercek hikayeyi gorunce beni kat ve kat daha cok tatmin etti bu karakter. Koro senseiye duygusal yaklasmazsam 8.75 veririm ama benim gozumde cok daha yuksek puanda bir karakter. Ogrencilerden goze en cok batan nagisa, yesil sacli kiz ve kirmizi sacli havali cocuk. Üçü de oldukca tatli yazilmis 'az ciddi' bir hikayeye tam uyan cinsten karakterler. Bir tek nagisa biraz hakki yenmis bir karakter olmus. Surekli ana karakter olarak gordugum icin ondan ozel seyler bekledim ama beklentimi tam da karsilamadi. Yine de bu ogrencilere diger ogrencilerden bir tik daha ustte olduklari icin 7.75 veririm. Kalan karakterlerin ise aslinda altta kalir cok bi yanlari yok. Bu animenin basardigi en iyi seylerden biri de onca ogrenciye farkli karakterler verdirip sevdirtebilmek. O son yoklama sahnesinde ismi okunurken bu cocuk da cok gereksizdi be diyebilcegim ogrenci sayisi bir veya en fazla iki taneydi. Kalan tum karakterler oldukca guzel islenmis ve bu kadar karakteri guzel islemek cok buyuk bir basari. Tabii ki de bunun bir handikapi oluyor o da hicbir karakter cok cok ozel hissettirmiyor. Hepsi cok guzel karakterler ama hicbiri apayri karakter degiller. Bu karakterlere 7.25 veririm. Genel karakterlere ise 7.75 veririm.

Muzikleri cok ust duzey degillerdi ama hepsi de oldukca guzellerdi. Duygusalligi da heyecani da mutlulugu da gayet guzel yansitmislar muziklerle. 8.25 veririm.

Animasyonlar akiskan olmasi gereken yerlerde akiskandi. Savas sahneleri kafiydi ama guzel olsun diye bir beklenti de yoktu. Animasyonlara 8 verebilirim.

NOT: Bu anime kendi hayat hedefim olan cok ust duzey olup alt duzeydeki insanlara bir seyler ogretmeyi 50 bolumun tamaminda da isliyor. Bana tum bu yapim boyunca hayat amacimin bir ornegini izlettirmis oldugu icin bir ayri baglandim bu animeye. Bu duygusal etkisinden dolayi normalde 7.75'lik olan bu animeye 8.5 puan verdim.